"Zeewater als sportdrank beïnvloedt de prestatie in negatieve zin! Tot deze conclusie kwam ik tijdens de Ironman World Championship 2007 in Kailua-Kona op Hawaï. Lees hieronder het verslag van mijn onderzoek.”

Ik was al vroeg bij de start aanwezig zodat ik na de body-marking (waar de cijfers 1, 6, 8 en 2 netjes op mijn bovenarmen werden gestempeld) nog even naar mijn fiets kon. Ik moest namelijk mijn reservetubes nog monteren. De middag voorafgaande aan de fiets check-in heb ik uit voorzorg mijn beide tubes nog vervangen vanwege kleine gaatjes waaruit heel langzaam lucht ontsnapte. Ik durfde het risico niet te nemen en heb toen snel nog mijn ongebruikte reservetubes gemonteerd. Hierdoor had ik geen reservetubes meer. Deze konden voor een niet al te aardig bedrag nog worden gekocht bij de plaatselijke triathlon speciaalzaak. Ze moesten nog wel even worden voorgelijmd. Nadat ik mijn fiets had gecontroleerd en alle bidons en gelflesjes had gemonteerd, heb ik mij nog eens goed ingesmeerd met zonnebrandcrème voordat ik mijn speedsuit aantrok. Na de start van het pro-veld ben ik het water ingegaan en rustig naar de startlijn gezwommen.

Het zwemmen ging eigenlijk best goed. Na een goede start kon ik tot het keerpunt lekker mee zwemmen en lag in het Age-Group veld ook aardig vooraan. De terugweg was erg zwaar; ik moest vechten voor mijn plek en werd door veel atleten voorbij gezwommen. Waarschijnlijk heb ik hier nogal wat zeewater binnen gekregen. Uiteindelijk ben ik toch 100 plaatsen verder naar voren uit het water gekomen als in 2003. Na een snelle wissel in de hectische wisselzone op de fiets gesprongen. De eerste kilometers gingen direct erg zwaar. Ik merkte dat ik geen kracht had, voelde me beroerd en merkte dat mijn maag erg van slag was. Na een paar kilometer moest ik dan ook al overgeven. Alles wat ik dronk of at (water, sportdrank, gel, powerbars, cola) kwam er met een vertraging van 30 seconden gewoon weer uit. Ik heb geprobeerd mijn maag tot rust te laten komen door alleen maar water te drinken maar dit had ook weinig effect. Een paar keer ben ik zelfs van de fiets af geweest en heb ik naast mijn fiets gestaan omdat het tijdens het fietsen toch best moeilijk is om over te geven. Ik had het gevoel dat ik leeg was en geen energie meer op nam of kon nemen. Vooral de klim naar het keerpunt in Hawi, (tussen 90 en 100 kilometer) was erg zwaar door de sterke (zij-)wind en natuurlijk het hoogteverschil.
Vooraf had ik gezegd dat ik alleen niet zou finishen als ik er door de medische staf uitgehaald zou worden. Tijdens het fietsen heb ik echter een serieus aantal redenen bedacht waarom ik er wel uitgehaald zou moeten worden. De focus lag op dat moment alleen op het halen van het fietsonderdeel, en ik dacht eigenlijk echt niet meer aan het finishen van de wedstrijd. De laatste 40 kilometers vanaf Waikoloa waren erg zwaar, er was veel tegenwind en ik heb nog een aantal keer moeten overgeven.
In de wisselzone heb ik mijn fiets afgegeven en ben ik door het Parc Ferméé naar de wisseltent gerend. Dat stukje lopen voelde beter aan dan ik had gedacht. In de wisseltent heb ik even rustig de tijd genomen. Nog maar eens zonnebrandcrème op laten smeren om niet dezelfde blaren op mijn rug als in 2003 op te lopen.

Na een reflectiemoment van ongeveer 6 minuten in de wisselzone ben ik toch maar gaan lopen om te zien hoe het zou gaan. Het eerste stuk op Alii Drive ging eigenlijk best redelijk. Gelukkig kon ik nu water en cola kon ik binnen houden en doordat ik verder naar achteren in het veld zat kon ik veel mensen in halen. Dat gaf natuurlijk een goed gevoel. Daarnaast voelde ik dat mijn maag intussen wat rustiger werd. Na ongeveer 16 kilometer, inmiddels weer op de Queen-K highway, heb ik weer mijn eerste gel (GU) geprobeerd nadat ik het gevoel had dat mijn maag op het heen- en weer stuk op Alli-drive tot rust was gekomen. Deze bleef zowaar binnen. Vervolgens heb ik tijdens het lopen nog zo’n 4 gels op kunnen nemen. Daarnaast heb ik geprobeerd om bij de posten nog geregeld Gatorade en cola te drinken zodat ik toch nog wat energie binnen zou krijgen. De marathon ging verder heel constant. Hoewel ik niet bijzonder hard liep (3:24) kon ik wel continu doorlopen zonder dat ik gas terug moest nemen of moeilijke momenten kende. De laatste kilometers heb ik zelfs nog kunnen versnellen. Dit keer heb ik wel kunnen genieten van de laatste meters op Alii-Drive. In 2003 zat ik zo stuk dat ik me van de laatste kilometers niets meer kan herinneren. Met zelfs nog een eindsprint wist ik te finishen in 10:13:25. Helaas een stuk langzamer dan ik vooraf had gehoopt. Echter, na zo’n beroerd fietsonderdeel ben ik er erg trots op dat ik de finish heb gehaald en me weer Ironman mag noemen!

Concluderend kan ik dus stellen dat je beter niet al te veel zeewater kunt drinken als je nog een stuk wilt fietsen en lopen...